İçime sıkışıp kalmış bir gökyüzünün umudu var. Sıkışıp kalan kuşların kanat çırpışı, çırpınışı var. Sessizliğin derin kuyusunda rengarek açacak çiçeklerin umudu var belki de. Belki de kör kuyuların kor kor olan yüreği var. Alışmakla alışamamak arasında bir çizginin sekineti var. Söylenemeyenlerin sektesine gizlenmiş dil. Yüreğin tercümesi olmazmış işte yaşayınca görüyor insan. Güzel günler yakın... Allah'a tevekkül etmeyince insan, insan olamıyormuş işte. Bir boşluk oluyormuş hem de kocaman..
Sibel Hasköy
17.10.2021/17.53
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder