ZAMİRE ZİNCİRLENMİŞ🕊️

 

Şiirin ardına saklanan kuşlar var içimde

Saklanınca geçecek gibi

Geçmiş gibi

Oysa geçmemiş gibi.

Tüm zamanların ağırlığını taşımaktan

Yorgun düşmüş kanatları

Altın kafeste sıkışmış kalmış.

Dünya da altın bir kafes değil mi ki

Sıkışmayı uçmaya yeğlemişim?

İçimdekileri salamadığım her gün

Göğün yüzü,

Yüz çeviriyor sanki benden.

Uçmak bir eylem

Marifet uçabilmek.

Yardımcı fiiller 

Pek yardımcı olmuyor artık bana.

İnşirâhı keşfedemeden

Âh'ın çukuruna düşmüşüm ben.

"Ben" zamiri içimde kocaman bir kibir.

Zamire zincirlenmiş kuşlarımın ayakları.

Kanatları varken,

Ben gidip ayaklarına takılmışım.

Sibel Hasköy 🌿

26.12.2020/00.26

Fotoğraf alıntıdır 📷

KUŞ MEVSİMİ🕊

 

Bazen dökülmüyor kelimler içimden. Bir ok gibi bir saplanıyor batıyor, batıyor derinlere. Ne yapsam düşüremiyorum satırlara.

Sustuklarımla hemhal oluyor yazılamayanlar. Yazılamayanlar susulanlar oluyor.

Şiir yazmak istiyorum en çok. Serbest olanından. Kuralları olan bir insan olarak en serbest dize hangisiyse ona koşuyorum. Düşüncelerim kafiyeye bürünüyor çıkamaz olduğum her dizeden. Peki ya neden şiir?

Anlaşılmamanın en güzel hali şiir. Kimse anlamıyor ne güzel. O zaman neden yazıyorsun sorusu geliveriyor. Boğaza yuva yapmış bir kuş geliyor bazen, göçmen kuş, gelene git diyemezsin ya. O gideceği vakti biliyor işte. Üstümüzden geçmese de dizelerden, satırlardan geçiveriyor.

İnsan olmak zormuş doğrusu. Kırmak ya da kırılmak. En çok göçmen kuşları üzer tabi vicdanı olana. İnce düşünmek suç bazen kalın kalplerin içerisinde. Çok inceliyor bazen düşünceler, çok bile az kalır yanında.

Kış mevsimine benzerken düşüncelerim kuş mevsimi olur mu bir gün? İnsan bu ya işte hep bir beklenti içerisinde hep olanın daha fazlasını isteme peşinde. İnsan olmak zormuş doğrusu.

İnsan yorulurmuş. Keşke küçükken koştuğum zamanlarda kalsaydı yorgunluk kavramı. Şimdi büyüdüm nefes nefeseyim kelimelerin ortasında. Bir nefes, Allah şaşırtmasın o bir nefeste. Şaşırınca o nefes nefs olur kötülüğe bürünür sonra.

Kelimelerden bir yuvaya sığınıyorum ara sıra. Kendimden kaçmak istediğimde en çok. Halbuki en çok kendimden gidemediğimde boğazıma yuva olana sabrediyorum. İnsan olmak zormuş doğrusu. Şimdi neden dağların bu yükü kaldıramadığını çok iyi anladım.

Sibel HASKÖY

14.12.2020/19.18

Fotoğraf Alıntıdır.

 

 

 

 

 

GÜNEŞ DOĞACAK BİRAZDAN

 

Güneş doğacak birazdan. ‘’An’’ umutlarımız gibi. Lakin güneş doğacak birazdan. Buna inancımız sonsuz.

İnsan bu ya üzülür de kırılır da sevinir de tıpkı mevsimler gibi. Güneşin, gecenin hemen ardına saklanıp karanlığın en zifirisinden doğması gibi.

Umutların da zifiri vardır. İşte o zaman güneş gösterecek kendini. Ben buna inanıyorum.

İnsan bazen olmasını istediği şeyleri o kadar ister o kadar ister ki…

Hayat bu ya oluyor gibi olur olmayıverir işte. Sonra hayırlısı der. Sanki ‘’hayırlısı’’ demek olumsuz bir tabirmiş gibi.

Düşününce ‘’hayırlısı’’ neler neler barındırıyor içinde. Sabır başı çekiyor. Sabretmeden kimin istediği olmuş ki? İlla sabır.

Bakara Suresi 153. Ayette; ‘’Allah’tan sabır ve namaz ile yardım dileyin.’’

Ayete konu olmuş kocaman sabır.

Bir de tabi tevekkül var. Sen elinden geleni yap takdir Allah’ın. İster verir ister vermez. Mülk O’nun. Ama sor vicdanına ki sen elinden geleni yaptın mı?

Hadid Suresi 5. Ayette; ‘’Göklerin ve yerin hükümranlığı yalnız O’nundur ve bütün işlerin dönüp varacağı merci ancak Allah’tır.’’

Biz hayrın nerede şerrin nerede olduğunu bilmiyoruz. Biz yapmamız gerekenlerle mükellefiz. Gerisi Takdir-i İlahi.

Ne yapalım olmayıversin bazı şeyler Allah hayra çıkarsın umutlarımızı, dualarımızı. Hayra çıksın ki şerre koşmayalım.

Bir de şu var; Umma ki küsmeyesin.

Herkesin günü kalbi gibi aydın olsun. 

Sabahul Hayr.

Fotoğraf Alıntıdır.

10.12.2020/07.50

Sibel HASKÖY

 

ZAMANIN BUĞUSU🌾

İnsan yorgun hisseder mi

Zamanın buğusunda

Cam gibi kırılgan bazı duygular.

Üfleyip derinden

Şekil şükül çizmek geliyor içimden.

Hangi şekle sığdırmalı ki

Sığmayanları.

Vicdan bu,

Yorgunluğa bulanmış.

Gelenler gözükmüyor

Zamanın buğusundan

Kaybolup gitmese insan

Perdenin arkasında.

Kaybolup gitmese insan

Sustuklarında.

Sibel HASKÖY 🌸

09.12.2020/16.35

BU ÇAĞIN SOKAĞI 🌾

Bu zamana sıkıştım kaldım.

Ne sağa ne sola,

Ne tarafa?

Her şey az öte dursun,

Ruhum yorgun benim.

Zamanın kafesinde sıkışan 

Mavi umutlu bir kuş,

Yorgun, bedbaht...

Çölde yaşayıp 

Çölü bulamayan bir bedevi.

Taş toprak yürek

Katı katı.

Bu çağın gösteriş katı.

Bu çağın çıkmaz,

Çıkılamaz sokağı.

Tek yol İslam yazarlardı

Eskiden duvarlara.

Kalp, duvardan beter.

Katranları kazıyıp 

Gönlündeki duvara

Tek yol İslam yazmalı insan.

Çünkü İslam,

Bu çağın tek çıkar sokağı.

Sibel HASKÖY🌸

23.43/ 02.12.2020

Fotoğraf alıntıdır 📷