Hislik

Sevgili Hislik; Nasılsın?

Herkesin halini sorarken sana sormaz olmuşum. Sadece kendi hislerimi anlatıp noktalamışım cümlelerimi. Ne kadar da vefasız olmuşum ben böyle. Hata etmişim, olabilir. Ben de bir insanım. Nisyandan türemiş köklerim.

Bismillah

İnsanız biz. Bir şeyleri çok ister peşinden koşarız. Bu yolda düşeriz, kalkarız, kırılırız, yoruluruz, tamam artık ‘’bitti’’ deriz. Yine de vazgeçemeyiz. Ele geçirince istediklerimizi ‘’ben yaptım’’ kibrini putlaştırırız hayatımıza. ‘’Ben mi yaptım’’ gerçekten! Hadi kibri de geçtim ya çepeçevre kuşatan şükürsüzlük. O kadar uğraştığımız, çabaladığımız sonunda başardıklarımız. Son değil aslında daha yeni başlıyor ‘’ama’’lı cümleler. Şöyle olsaydı, böyle olsaydı yahut keşkeler. İnsanız ya biz yaranılmaz bize!

Ben şu sıra kendimi çok sorguluyorum, bir şeylere şahit oldukça. ‘’ Ben de böyle mi olacağım’’ soruları çıkmıyor aklımdan. Ya da öyle miyim? Vicdanımla hesaplaşmalar...

Sibel Hasköy

16.08.2022/18.18

 

AŞİKAR

Bismillah🌸

‘’Kalbini sakla; aşikar olan her şey berbat olmuştur.’’  Bu sözü okuyunca Rasulullah’ın (sav) ‘’kalbini yarıp baktın mı ‘’ hadisi geldi aklıma.  Kimsenin, hiç kimsenin kalbini bilmiyoruz. ‘’Allah’ım iyi insanlarla karşılaştır’’ diye dua ediyoruz sıklıkla. Ben artık duamı değiştiriyorum. İyi insanların ya da bizim yanılıp ‘’iyi’’ diye nitelendirdiğimiz insanların da içinde bir kötülük var ve o kötülük, incinmişlik, tanıyamamışlık adı her neyse gün geliyor ucu bize değiyor. Biz çok mu iyiyiz ? Her insan nefs taşır. Yazarken kendimi de aklayıp paklayıp yazmıyorum yanlış anlaşılmasın.

Dualarıma şöyle yer veriyorum: ‘’ Allah’ım önce beni hayırlı kullarından eyle. Sonra beni insanların iyilikleriyle karşılaştır.’’

Sibel Hasköy

05.08.2022/11.48

Fotoğraf alıntıdır.

GÜNEBAKAN🌻

Nasip, insan ömrüne sırlanmış bir kelime. Bazen çıkmazların da bir çıkışının olduğunu gösteren tabela. Bazen olur umuduyla beklediklerinin önüne çizilmiş kırmızı bir çizgi. Bazen duvarlara örülmüş rengarenk çiçekler. Nasibin solmuş çiçekleri. Mevsimler geliyor geçiyor. Gün geliyor kuş cıvıltılarıyla uyanıyor insan yeni güne. Ya da yumuluyor gözler hayata. Hayat çok kısa.

Bir mevsim geliyor göç ediyor kuşlar uzaklara, çok uzaklara. Ben de göç etmek ister miydim, muamma. İnsan bazen nasıl hissedeceğini bilmez ya. Nasıl hissedilir bazen?  Yorgun ama umutlu. Umutlu ama belirsiz. Belirsizliğin durgun suları... Beklemek çok soğuk.

İçimde bir yerlerde büyüttüğüm günebakanların, güne bakmaktan çekindikleri... İç alemimim bu alemden soyutlanması... Eksiltili ve devrik cümleler... Şu sıra çok eksiltili ‘’ben’’. Şu sıra devirdiğim tek şey yazamadığım cümleler. Şu sıra...

Sibel HASKÖY

03.08.2022/20.08