HAYATIN KADRAJI 📷

 

Hayat bir fotoğraf makinesini anımsatıyor çoğu zaman. Kadrajına aldığı duygular tezatlıkların içerisinde sürüp gidiyor.

Bir vesikalığın içerisindesin, gülümsüyorsun. Oysa sırtında yığınlar var kadrajda yer almayan. Anlatılamayan, susulan, yazılan vs vs vs…

Böyle mi ki bu hayat? ‘’Gülümse çekiyorum’’ dendiğinde gülümsemek fiili sadece o an’a sıkıştırılan.

Bu aralar sıkıştık kaldık hayatın kadrajına. Bu sefer farklı, ne ‘’gülümse çekiyorum’’ diyen var ne de gülümseyecek mecal.

Ufacık bir rüzgar değiyor dallarıma kırılıyor dallarım. Savruluyor yapraklarım. Ben de böyleyim işte. Kırılan dallarıma bir isim koyuyorum. Kod adı; yorgunluk 😊

İnsanın imtihanı yüreğinde başlar bence. Hayatta neleri sırtlar bu yürek? Dolar dolar taşar.

Sözün en güzeliyle Allah’a sığınmak yaraşır, yürek bu kadar dolmuşken;

İnşirah 5-6; Şüphesiz güçlükle beraber bir kolaylık vardır. Gerçekten, güçlükle beraber bir kolaylık vardır. (Sadakallah’ül Aliyyil Azim)

Sibel HASKÖY

28.02.2021/22.45

 

 

İNSAN HEP ÖYLE SANIR🌿

 

Ufacık yelden incinmiş dallarım

Ruhum sıkışmış

Zamanın hapishanesinde.

Kuşlarım uçmak isterken

Göğün derinliklerine,

Ruhum derin derin dalmış

Zamanın ilmeklerine.

Bu da geçer Ya Hu demek 

Ya da diyememek...

Bilmem ne zaman geçer...

Kanatları şükrü taşıyan 

Martıları özledim en çok.

Simitleri havada kaptıkları an'ları.

Rızkı veren Allah'tı da,

İnsan ben verdim sandı

İnsan hep öyle sanır zaten.

Martıların rızkını veren Allah,

Yüreğimizdeki kuşların da rızkını verir elbet.

Yel essin de,

Kırılan dallarımız olsun

Kırmanın âh'ı büyüktür.

İnsan hep âhlanır durur,

Âh almadığını sanır

İnsan hep öyle sanır zaten.

Sibel HASKÖY🕊️

25.02.2021/01.03

DUASIZ KALDIYSAN KORK 🌷

 

Gecenin siyahında zihnimde karmakarışık olan kelimeleri yerine dizmeye çalışıyorum. Nereden nasıl başlayacağımı pek bilemedim bu gece. Sözlerin en güzeliyle Bismillah diyerek başlamalı en iyisi;

‘’Duanız olmasa Rabbim size ne diye değer versin?’’ (Furkan 77)

İnsan duasıyla var olur hayatta, duasız kaldıysa korkmalı insan asıl. Duadır insanı çekip çıkaran yalnızlığın çukurundan.

Ufacık bir rüzgar esse incinir yüreğimiz bazen. İncinen yeri bir tek Allah görür. Neden saklarsın ki insan ya da neden üşenirsin ki el açmaktan, yüreğini açmaktan? Bir bilen varken.

Duadır her şeyin ilacı. İlacını neden almaya üşenir ki insan?

Bazen insanlar birbirilerine şöyle diyor;’’ benim yerime de dua et.’’ Neden? Allah ile olan bağını sen neden kopartıyorsun ki? Sonra duam kabul olmadı vs cümlelerle geziniyorsun ortada. Dua ettin mi ki olmadı diye şikayet edip duruyorsun?

Duan yoksa değerin ne ki nefs düşündün mü? Vicdan muhasebesine bir konu daha eklendi bu gece düşünmek için.

Allah-u Teala Müminun Suresi 60. Ayette; bana dua edin size icabet edeyim, buyurur.

Duam kabul olmuyor diye ortalıkta gezinenlerin yüreğine işlesin bu ayet. Her duaya bir cevap var yeter ki kul dua etmesini bilsin. Olur ya da olmaz o Allah’ın bileceği iş. Allah hiçbir zaman kulunun kötülüğünü istemez. Olmuyorsa demek ki var bir bildiği. Çünkü insan bazen istediği ne varsa onu en iyisiymiş gibi görür. Ya en iyisi değilse? Perdenin arka tarafını göremiyor işte kul. Biz sınırlı gözümüzle sınırlı bilgimizle sınırları aşmak istiyoruz. Ya sonu uçurumsa?

Bir ayet daha örmek verelim; İsra Suresi 11. Ayette; İnsan, şerri de hayrı istediği gibi ister. İnsan pek acelecidir!

Bir şey daha ekleyerek tamamlayalım. ‘’Benim yerime de dua et.’’ demek başkadır. ‘’Bana da dua et’’ demek başkadır.

Hz Ömer şöyle der; Ben duanın kabul edilmemesi kaygısı taşımam. İçimde dua etme isteğinin olmaması kaygısı taşırım.

Dua çiçekleri açsın yüreğimizde.

Hayırlı geceler

Sibel HASKÖY

20.02.2021/00.22

KAR❄️

Kar mı yağmış ne kelimelere,

İçimdeki çocuk işte.

Uslanmaz, 

Yorulmaz...

Kardan adam yapmış cümlelerden 

Bir de kelebekli atkı takmış boynuna

Kafiyeler eklemiş 

Üşenmeden,

Kestane kokulu satırlara.

Fazla umut bağlama 

Dünyaya çocuk,

Burası dünya işte.

Burada kelebekler ölür,

Karlar erir.

Şiirler de değişir,

Mevsimler gibi...

Sibel Hasköy☃️

Katre🕊️

23.12.2018/18.13

DÜNYA İNCİTİR…🕊

 

Bazı cümleler var insanın hayatına yer edinen. İşte bu, bu tam da beni anlatıyor dediği cümle, cümleler.

Bir cümleye denk geldim beni anlatan; ‘’ Kuşlar yemek yerken ürkmesinler diye yolunu değiştiren insanı, dünya elbette incitir.’’ Kendini anlat deseler belki de aklıma ilk gelen bu cümle olurdu. 11 kelimeye sığdı kocaman hayatım. Kendimden parçalar bulduğum için, kendimce anlamlar yüklediğim için belki de…

Bir de ne zaman hüzün sarsa Ali Ural’ın; ‘’ Sevgili dost, dokunsalar ağlayacakmışsın dokunmamışlar yine ağlamışsın.’’ cümlesi hüznüme çivilenir.

Bazen dolar insan öyle bir dolar ki çıkış yok zanneder. Bazı zamanlar gerçekten de çıkış yoktur. Taşmak üzere olanları taşırmak istersin oysa dolduracak kap yoktur. Taşamayınca sukuta sarınır işte tüm duygular. Susmak belki de en iyi yoldaş olur insana.

Yorgunluk esir alır ya bezen insanın tüm duygularını. Öyle işte…

Bazen o kadar çok yoruluyorum ki hayattan, belki de içindekilerden. Alıp başımı gidemiyorum içime içime kapaklanıyorum. Sonra ne insanlar var ne dertler var otur şükret diyorum. Şükür, şükür, şükür çok şükür. Ama olmuyor işte bazen. Nedenini ben de bilmiyorum.

İnsan hüzünlü olunca Allah’ı daha çok hatırlarmış. Belki de hüzün ve yorgunluk ikilisi bu yüzden peşimizi bırakmıyor. Umut da terk ediveriyor bazen. Çıkışın olmadığı yerde umut ne arar? Sonra Yusuf 87; ‘’ Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin. Çünkü inkâr edenlerden başkası Allah’ın rahmetinden ümit kesmez!" ayeti beynime saplanıyor birden.

Yorgun olabilirsin, dertli olabilirsin ama umutsuz olamazsın demeliyim kendime, ümidini kesenlerin kafirler olduğunu bile bile.

Bugünler de geçecek,

Vesselam…

Sibel HASKÖY

09.02.2021/18.31

📌 Kendinden bir şeyler bulduysan yorum kısmına ''🕊'' bırakabilirsin...

 

YORGUNLUK🍂

 

Bazı yorgunluklar kalıcı izli bir değişiklik gibi. Gitmek bilmiyor geldiği zamanlar. İçime kapanmak deyiminin aslında içine kapaklanmak olduğunu keşfettiğimden beri yorgunluk gönlüme bir pranga çekmiş sanki.

Hayat çok tuhaf, insanlar daha çok tuhaf. Sorsan herkes mutlu. Bir tek şairler mi hüznü başkent bellemiş. Yorgunluk kavramı yakasına bir çiçek takıp aşağı yukarı dolanmış bir şiirin dizesinde.

İnsan gitse de gidemiyor. Kalsa da kalamıyor bazı zamanlar. Gitmek çok uzak bir kelime. Gidenler için kullanılır ‘’nereye.’’ Soru zarfıdır kendileri. Bizim içimizdeki zarfı bazı zamanlar açmaya cesaret edemediğimiz gibi. Kendimizden gitmeye cesaret edemediğimiz gibi. ‘’Nereye’’ soru zarfı bende pek işe yaramadı sanırım.

Dünya çok yoruyor hele içindekiler… Gönlün tamamını kaplar gibi bu yüzden yorgunluk yük oluyor satırlara, dizelere taşıyor. Bir de taşamayan kısmı var tabi o da ayrı.

‘’Bazen uzaklaşmak gerek yakınlaşmak için’’ der Şems-i Tebrizi. Uzaklaşamadığımız için yakınlaşmak bizden uzak kalıyor sanırım.

Uzaklaşanlara selam olsun.

Sibel HASKÖY

01.02.2021/22.07