Yüreğin rüzgarında savrulan mevsim
Çınlayan bir o kadar
Kulakları küpeli
Nasibin çıkılmaz deliğine hapsolmuş bahar
Neredesin?
İçimdeki umut dolu bahar
Bir deniz yıldızıyla buluşan hayaller
Peki ya ne zaman?
İçindeki şehre kucak açan bahar
Gelir misin bir gün?
Ya da kendinden kaçan
Umuda bulanır mısın bir gün,
Rengarenk olanından.
Geceye bir şiir
Çok şiir,
Denize ve yıldıza ramak kala
Beklenen şehir...
Sibel Hasköy
00.19/29.10.2021
İçime sıkışıp kalmış bir gökyüzünün umudu var. Sıkışıp kalan kuşların kanat çırpışı, çırpınışı var. Sessizliğin derin kuyusunda rengarek açacak çiçeklerin umudu var belki de. Belki de kör kuyuların kor kor olan yüreği var. Alışmakla alışamamak arasında bir çizginin sekineti var. Söylenemeyenlerin sektesine gizlenmiş dil. Yüreğin tercümesi olmazmış işte yaşayınca görüyor insan. Güzel günler yakın... Allah'a tevekkül etmeyince insan, insan olamıyormuş işte. Bir boşluk oluyormuş hem de kocaman..
Sibel Hasköy
17.10.2021/17.53
Kayıp
giden zamanın içinde kaybolmak bazen yaşamak. Ne oldum demeden ne olacağımın
telaşına yenik düşmek kimi zaman. Zamanın akıntısında yorulur insan, insan
olduğu için. Kaldırmayacağı yük yüklemez Allah insana. Ama yorulur işte insan,
acizdir çünkü. Güvendiği dağlar Allah’a çıkmıyorsa karın yağması kaçınılmazdır
zaten. Kaç kar yağar da yüreğine susar işte insan bazen. Sessizliğin tuğlalarından
duvar örer kar taneleri adedince. Duvardan kuşlar hapseder içine sessizliğin
ötüştüğü. Yediği müebbetin hesabını gökyüzüne keser o kuşlar. Nankördür
mavilere ama hiçbir canlı, insan kadar da nankör değildir. Nankörlük bizden
uzak olsun. Geceye devrilenle devrilmek üzere olan cümleler bıraktım.
Hayırlı
Geceler
Sibel
HASKÖY
13.10.2021/23.38
(Fotoğraf Alıntıdır.)
Bismillah
Sevgili Hislik 🌷 duygularıma ev sahipliği yapan geceye konuk oluyorum sanırım. Bu hayat nereye gidiyor gibi karmaşık duygular, anlam arayışları peşimi bırakmıyor. Sahi bu hayat, bu ömür nereye gidiyor? Ne katıyor insan şu küçücük ömürde kendine. Ya da katabiliyor mu? Vicdanımın çapraz sorgusu bitmiyor. Kaçış yok koskoca yüreğimin bodrum katına sıkışmış duygularından. Ömür bu işte bir nefes bir nefs... Nasıl yaşadın! Yaşayabildin mi!
İnsan bir iz bırakmadan ayrılmamalı bu dünyadan bence. Gelmiş, geçmiş gibi olmamalı. Gelmiş, yaşamış ve geçmiş olmalı. Günler geçiyor, dünya dönüyor insan da değişmeli. Tekdüzelikten çıkıp tek dize olmalı. Bir şiir misali, bir iz bırakabilmeli. Velhasıl ömür geçiyor! Kıymetini bilene bir romanlık cümle. Hayırlı geceler✋
Sibel Hasköy🎈
04.10.2021/ 00.34
#fotoğraf bana aittir📷
#yazılar bana aittir, izinsiz almayalım.
#sibelhyy
