Bazen
öyle anlar olur ki insan yüreğini yaslayacak bir şeyler arar şu haram kokan
dünyada.
Neye
yaslamalı ki insan yüreğini?
Yürek
şaşarsa insan şaştı demek.
Nasıl
başaracağız ki herkesin normal gördüğü yanlışlardan kaçmayı?
Kaçamıyoruz,
ben kaçamıyorum vicdanımın sızısından.
Uzaklaşmak
istiyorum sadece.
Nereye
gitsem taşıdıklarım benimle beraber geliyor, taşırdıklarım olmaya.
Ben
yüreğimi yaslayacak bir şeyler ararken sıkışıyor yüreğim.
Umudum
bazen yitiyor elimde olmadan.
Siyah
gözlükler takıyorum, önümü bilerek karartıyorum sanki.
Attığım
her adım beni bir çukura sürüklüyor.
Ben o
çukurda boğuluyorum işte.
Biliyorum
geçecek tüm bunlar, yüreğimi Allah’ın sevgisine bağlarsam.
Bağlayabilmek
mühim mesele.
Bağ-la-ya-bil-mek…
Yürek
yorgunluğu bundan aslında. Dünyalıklar doldu yüreğe. Dünya sevgisi.
Sonuç;
kalp aslını arıyor!
Yiten
umutların diri olması duasıyla.
Fısıldıyor
yüreğim bazen kulağıma; inancın var senin kendine gel, umudun diri olmalı.
Evet diri
olmalı umutlar. Ne kadar güzel bir cümle değil mi?
Diri
olmalı umutlar.
Umudumuzu
diri tutalım ALLAH var.
Sibel
HASKÖY
05.08.2020/11.24
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder